Nadat ik van Loes de vraag kreeg of ze hier wel auto's hebben en of er hier gaan kamelen op de straat lopen, moet ik misschien eens vertellen hoe het dagelijkse leven er hier ongeveer uitziet.
In Colombia is de rijkdom heel oneerlijk verdeeld, er zit veel geld bij een klein aantal mensen waardoor er dus veel armen zijn. Omdat de universiteit een zeer dure prive-universiteit is kennen wij voornamelijk beter gestelde mensen. Er zijn wel heel arme wijken in Ibague maar die hebben we eigenlijk nog niet echt gezien. De meesten van ons wonen in een appartementencomplex dat omheind is en waar een bewaker staat aan de ingangspoort. Warm water is eerder een uitzondering, ik ben een van de weinige gelukkigen. Ook internet is een uitzondering(Dat heb ik dan weer niet).
Het verkeer is hier wel wat anders dan bij ons, het is gigantisch druk, fietspaden of voetpaden kennen ze hier niet, de weg oversteken duurt soms wel een hele tijd, en het rijdt overal vol taxi's. Ik wou dat ik in België ook een taxi voor 1 euro kon nemen!
Er zijn vele kraampjes langs de straat waar ze fruit of arepas(rijstkoeken) verkopen, en overal langs de straat kan je ook 'minutos' kopen, om naar iemand met een andere operator te bellen want dat is goedkoper.
De mensen staan hier vreselijk vroeg op; het academiejaar is terug begonnen en onze Colombiaanse vrienden hebben bijna elke dag les om 6 uur s morgens.(Ben ik blij dat ik hier niet naar de les moet..)Wij beginnen te werken om 8u tot 12u, waarna we 2 uur middagpauze hebben: eerst ergens een 'almuerzo tipico' gaan eten voor minder dan 2 euro en daarna een dutje doen. Daarna werken we door tot 6 uur s avonds. S avonds gaan we dan meestal nog iets drinken om dan vroeg in ons bed te kruipen, meestal ten laatste om 11u.
Er zijn zeker nog wel meer verschillen maar ik ben het hier ondertussen zo gewoon dat ik er voorlopig niet meer kan opnoemen...
dinsdag 5 augustus 2008
Zona cafetera
Vrijdagavond was er een groot personeelsfeest in de tuin van de universiteit om het begin van het schooljaar te vieren. Alle internationale studenten waren ook uitgenodigd. Na de speech van de rector (die we geskipt hebben), volgde het diner. Tussendoor waren er salsa-optredens, en na het eten zette de rector, een klein vinnig mannetje, de openingsdans in-eveneens salsa uiteraard. Stel u voor dat Marc Vervenne bij het begin van het academiejaar een danske placeert voor alle proffen!
De vrijdagnacht was kort, want om 3 uur vertrokken we met de bus richting koffiestreek.
Zaterdag verbleven we in de Termales de San Vicente, wat ik wel een heel bijzondere plaats vond. Na meer dan een uur rijden op een onverhard bergpaadje kwamen we terecht in een soort kuuroord midden in de bergen met natuurlijke warmwaterbronnen. Het water daar was echt heet. Hoe dat kan begrijp ik nog steeds niet zo goed, het had iets te maken met een vulkaan. Het heeft die dag wel veel geregend, maar het warme water maakte wel veel goed.
Zaterdagnacht mochten we doorbrengen in het huis van de gastvrije tante van Luis Orlando in de stad Pereira. Zondag reden we verder naar het 'Parque del cafe'. De omgeving onderweg was heel erg mooi. Van het park zelf had ik eigenlijk meer verwacht, buiten een wandeling tussen koffieplanten had het redelijk weinig met koffie te maken en was het meer een pretpark, op zijn Colombiaans uiteraard. Het stelde nogal weinig voor in vergelijking met de pretparken in België, maar het lag wel in een schitterende omgeving op een bergkam.
Zondagavond kwamen we na een lange lange busrit (Er was een ongeval gebeurd, een of andere onstuimige chauffeur-zo zijn er hier wel veel trouwens- had een lading zeep verloren op een bergweg en het was heel erg aan het regenen, de weg was 1 groot zeepbad geworden) terug aan in Ibague en zijn we allemaal vroeg in ons bed gekropen om maandag terug te gaan werken.
Volgend weekend is een verlengd weekend: Donderdag is een feestdag en vrijdag maken we de brug, zodat we 4 dagen hebben om naar de stad Medellin te gaan, ongeveer 4 uur hier vandaan, waar deze week 'Fereira de Flores' plaatsvindt, een soort bloemenfestival. Verslag volgende week!
De vrijdagnacht was kort, want om 3 uur vertrokken we met de bus richting koffiestreek.
Zaterdag verbleven we in de Termales de San Vicente, wat ik wel een heel bijzondere plaats vond. Na meer dan een uur rijden op een onverhard bergpaadje kwamen we terecht in een soort kuuroord midden in de bergen met natuurlijke warmwaterbronnen. Het water daar was echt heet. Hoe dat kan begrijp ik nog steeds niet zo goed, het had iets te maken met een vulkaan. Het heeft die dag wel veel geregend, maar het warme water maakte wel veel goed.
Zaterdagnacht mochten we doorbrengen in het huis van de gastvrije tante van Luis Orlando in de stad Pereira. Zondag reden we verder naar het 'Parque del cafe'. De omgeving onderweg was heel erg mooi. Van het park zelf had ik eigenlijk meer verwacht, buiten een wandeling tussen koffieplanten had het redelijk weinig met koffie te maken en was het meer een pretpark, op zijn Colombiaans uiteraard. Het stelde nogal weinig voor in vergelijking met de pretparken in België, maar het lag wel in een schitterende omgeving op een bergkam.
Zondagavond kwamen we na een lange lange busrit (Er was een ongeval gebeurd, een of andere onstuimige chauffeur-zo zijn er hier wel veel trouwens- had een lading zeep verloren op een bergweg en het was heel erg aan het regenen, de weg was 1 groot zeepbad geworden) terug aan in Ibague en zijn we allemaal vroeg in ons bed gekropen om maandag terug te gaan werken.
Volgend weekend is een verlengd weekend: Donderdag is een feestdag en vrijdag maken we de brug, zodat we 4 dagen hebben om naar de stad Medellin te gaan, ongeveer 4 uur hier vandaan, waar deze week 'Fereira de Flores' plaatsvindt, een soort bloemenfestival. Verslag volgende week!
donderdag 31 juli 2008
dinsdag 29 juli 2008
El fin de semana
Na een partijtje voetbal België-Colombia ging het weekend traditiegetrouw van start met een bezoek aan een plaatselijke discotheek. Ondertussen beginnen we de grote hits te kennen en beginnen de salsa-pasjes beter en beter te lukken, zeker na een paar glaasjes Aguardiente( de bekende anijsdrank van Colombia). Onze assistent Alexander ging mee zodat we hem ook eens van een andere kant leerden kennen.
Zaterdagnamiddag brachten Hans, Simon, Elisabeth, Dennis, Paulina, een Mexicaanse, een bezoek aan de botanische tuin van Ibague. In het begin zijn er mooie paadjes en perkjes maar na een paar 100 meter kwamen we zowat in een oerwoud terecht. Gelukkig hadden we een gids bij die ons kon wijzen op bijzonderheden. Na een goede wandeling waren we dan bij de 'mirador', uitkijktoren, vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de stad, omringd door de bergen.
Zondag bezochten we de watervallen van Chicala. Vol goede moed hadden we afgesproken om 9 uur aan het multicentro om van daaruit te vertrekken. Rond half 11 ongeveer was iedereen gearriveerd en konden we richting bus stappen. Na een hele tijd wachten namen we de bus naar de vertrekplaats van de volgende bus, waar we alweer een goed uur mochten wachten. Uiteindelijk bracht de laatste minibus ons rond 2 uur, samengeperst als sardientjes in een blik, naar de watervallen. Die laatste bustocht was een hele belevenis; als de helling wat te steil werd moest de helft uitstappen omdat de bus er niet op geraakte. Eindelijk aangekomen bij de watervallen zijn we gaan zwemmen en de waaghalzen onder ons namen een duik vanop de rotsen van enkele meters hoog. Na een lekkere maaltijd bestaande uit Sancocho, typisch Colombiaanse soep, was het tijd om terug te keren naar Ibague. Vol goede moed begonnen we terug te stappen richting bushalte, en onderweg werden we opgepikt door een vriendelijke veetransporteur, waarna we allemaal achterin kropen en als 'koeien' naar de bushalte gebracht werden.
Ondertussen is mijn Colombiaans 'gezin' wat verandert: Laura heeft werk gevonden in Bogota en woont nu daar, Carlos José woont voorlopg bij zijn grootouders in het dorpje Espinal. Ik heb in de plaats een Frans-Engelse zus erbij gekregen, Claire-Anne, ze is nog maar enkele dagen in Ibague maar het klikt wel. Ze gaat de komende 6 maanden het Engels bijschaven van de Colombiaanse kinderen.
Hasta la proxima!
Zaterdagnamiddag brachten Hans, Simon, Elisabeth, Dennis, Paulina, een Mexicaanse, een bezoek aan de botanische tuin van Ibague. In het begin zijn er mooie paadjes en perkjes maar na een paar 100 meter kwamen we zowat in een oerwoud terecht. Gelukkig hadden we een gids bij die ons kon wijzen op bijzonderheden. Na een goede wandeling waren we dan bij de 'mirador', uitkijktoren, vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de stad, omringd door de bergen.
Zondag bezochten we de watervallen van Chicala. Vol goede moed hadden we afgesproken om 9 uur aan het multicentro om van daaruit te vertrekken. Rond half 11 ongeveer was iedereen gearriveerd en konden we richting bus stappen. Na een hele tijd wachten namen we de bus naar de vertrekplaats van de volgende bus, waar we alweer een goed uur mochten wachten. Uiteindelijk bracht de laatste minibus ons rond 2 uur, samengeperst als sardientjes in een blik, naar de watervallen. Die laatste bustocht was een hele belevenis; als de helling wat te steil werd moest de helft uitstappen omdat de bus er niet op geraakte. Eindelijk aangekomen bij de watervallen zijn we gaan zwemmen en de waaghalzen onder ons namen een duik vanop de rotsen van enkele meters hoog. Na een lekkere maaltijd bestaande uit Sancocho, typisch Colombiaanse soep, was het tijd om terug te keren naar Ibague. Vol goede moed begonnen we terug te stappen richting bushalte, en onderweg werden we opgepikt door een vriendelijke veetransporteur, waarna we allemaal achterin kropen en als 'koeien' naar de bushalte gebracht werden.
Ondertussen is mijn Colombiaans 'gezin' wat verandert: Laura heeft werk gevonden in Bogota en woont nu daar, Carlos José woont voorlopg bij zijn grootouders in het dorpje Espinal. Ik heb in de plaats een Frans-Engelse zus erbij gekregen, Claire-Anne, ze is nog maar enkele dagen in Ibague maar het klikt wel. Ze gaat de komende 6 maanden het Engels bijschaven van de Colombiaanse kinderen.
Hasta la proxima!
maandag 28 juli 2008
La universidad
Ondertussen zijn we al een week aan het werk aan de universiteit. De Coruniversitaria is een kleine universiteit op een schitterend omheind domein, met klasjes omringd door een tropische tuin. Werken is hier niet zoals werken in Leuven, alles is hier heeeel tranquilo. We zitten met ons 7, de Belgen in een laboratorio, samen met een sympathieke Colombiaanse jongeman, Alexander, ook een ingenieur, die eigenlijk niets anders doet dan ons helpen bij al onze projecten.
Mijn project bestaat uit het modelleren van een CO2-filter en de goedkope realisatie hiervan om later te gebruiken voor de klimatisatie van een kamer voor de bewaring van fruit en groenten. Voorlopig heb ik nog niet veel gevonden en er zijn niet veel mensen hier die veel van chemie weten, maar we zien wel. Gelukkig is hier maar weinig werkdruk!
S Middags hebben we 2 uur pauze en gaan we meestal iets eten in een klein restaurantje in de buurt, het is hier echt goedkoop, voor minder dan 2 euro kunnen we soep, een warme maaltijd en jugo(een soort sap)krijgen. Ik denk dat we het eten hier binnen een paar weken wel grondig beu gaan zijn maar voorlopig smaakt het nog.
Mijn project bestaat uit het modelleren van een CO2-filter en de goedkope realisatie hiervan om later te gebruiken voor de klimatisatie van een kamer voor de bewaring van fruit en groenten. Voorlopig heb ik nog niet veel gevonden en er zijn niet veel mensen hier die veel van chemie weten, maar we zien wel. Gelukkig is hier maar weinig werkdruk!
S Middags hebben we 2 uur pauze en gaan we meestal iets eten in een klein restaurantje in de buurt, het is hier echt goedkoop, voor minder dan 2 euro kunnen we soep, een warme maaltijd en jugo(een soort sap)krijgen. Ik denk dat we het eten hier binnen een paar weken wel grondig beu gaan zijn maar voorlopig smaakt het nog.
dinsdag 22 juli 2008
Primeros dias
Alles gaat goed in Colombia! We zijn hier nog maar 4 dagen maar we hebben al zo veel gedaan, Het lijkt alsof we hier al weken zijn. Donderdagavond zijn Hans, Simon en ik met 2 uur vertraging eindelijk aangekomen in Ibague. Na meer dan 40 uur samen reizen werden we elk naar onze gastfamilie gebracht. Ik leef in een appartement met Carolina, haar zus Laura en Lauras zoontje Carlos José van 1 jaar oud, Ze leven in een appartementencomplex met gemeenschappelijk zwembad. Vrijdag zijn we, na lang geslapen te hebben, een gsm gaan kopen in het multicentro, het shoppingcenter. Dat duurde wel even want alles is hier heel tranquilo. Ze hebben hier een grote Carrefour en daar zijn wel grappige dingen: Zo staan er mannetjes aan elke kassa om alles in een zakje te doen en zijn er kassas voor zwangere vrouwen. S avonds zijn we naar een plaatselijke discotheek gegaan met de taxi want die kost maar 1 euro en is het vervoermiddel bij uitstek, De muziek is hier helemaal anders dan bij ons: Salsa, Merengue en Ballenato en iedereen kan alle liedjes meezingen, Zaterdag zijn we gaan zwemmen in het zwembad aan mijn appartement met de colombianen en een mexicaanse en een libanees en natuurlijk las belgas, savonds naar een cafeetje waar ze hele lekkere colombiaanse koffiedrankjes verkopen. zondag was er een grote mars in heel colombia en veel andere landen in de wereld. iedereen had een witte tshirt aan en vele colombianen droegen een tshirt met opschrift `colombia soy yo', colombia dat ben ik, het was een mars voor de vrede en voor de bevrijding van de gijzelaars van de farc,
het spaans gaat wel nog moeizaam en er zijn hier mensen die geen woord engels praten, maar we redden ons wel, het gaat steeds beter.
het eten is ook totaal anders dan thuis: ze eten als 'groenten' heel dikwijls gebakken bananen en die zijn best wel lekker, Verder hebben ze zo veel fruitsoorten met namen die ik niet kan onthouden en heerlijke sapjes.
De colombianen zijn zo gastvrij, dat kunnen we ons in Belgie amper voorstellen, Ze zijn ook heel bezorgd om ons en helpen ons overal en vergezellen ons ook steeds als we ergens naar toe willen gaan, Het beeld van Colombia als meest criminele land ter wereld is hier toch niet zichtbaar, het lijkt hier allemaal heel tranquilo.
het spaans gaat wel nog moeizaam en er zijn hier mensen die geen woord engels praten, maar we redden ons wel, het gaat steeds beter.
het eten is ook totaal anders dan thuis: ze eten als 'groenten' heel dikwijls gebakken bananen en die zijn best wel lekker, Verder hebben ze zo veel fruitsoorten met namen die ik niet kan onthouden en heerlijke sapjes.
De colombianen zijn zo gastvrij, dat kunnen we ons in Belgie amper voorstellen, Ze zijn ook heel bezorgd om ons en helpen ons overal en vergezellen ons ook steeds als we ergens naar toe willen gaan, Het beeld van Colombia als meest criminele land ter wereld is hier toch niet zichtbaar, het lijkt hier allemaal heel tranquilo.
dinsdag 15 juli 2008
Reisgenoten
Mijn reisgenoten:Sam, Hans, Elisabeth, Dennis, Simon en Ruben(van links naar rechts)Hun blogs en foto's kan je terugvinden op users.vtk.be/~s0106985
Abonneren op:
Posts (Atom)